Opleidingen

Opleidingen zijn bij mij niet zonder slag of stoot gegaan.
De eerste 4 jaar school gingen van een leien dakje.
Maar toen……
Ik kwam op de Zaayerpleinschool…..
Toen nog een school waar lijfstraffen gegeven werden.
Een school waar je voor straf klassen terug werd gezet.
Je hoofd onder het bord werd geklemd.
Je tegen het orgel werd aan gegooid nadat je over je lessenaar was getrokken.
Een school waar je twee keer per week een psalm of gezang uit je hoofd moest leren.
Waar ’s morgens en ’s middags en tussendoor gebeden werd en twee maal daags uit de bijbel werd gelezen.
Je moest niet alleen God vrezen maar vooral ook het onderwijzend personeel
(ik ben nog steeds gelovig maar anders)
Een school waar ik van angst regelmatig flauwviel of moest overgeven.
Een school waar de Cito uitwees dat ik goed kon leren maar de meesters van de 3e en 5e en 6e klas zeiden dat ik te dom was om voor de duivel te dansen.
Meester Minnema van de 4e klas was mijn held. Hij pakte opgezette dieren uit de vitrine en vertelde er eindeloos over. Boeiend en liefdevol.
Maar het kwaad van de anderen (ik zal hun namen niet noemen) was al geschied.

‘Jij het meisje van het grote huis, met je rijke vader, moet niet denken dat je kunt leren. Je bent een dom wicht en dat blijf je’! waren de woorden die ik regelmatig hoorde.

Zo ging dat….dat kon toen nog…. het zou nu ondenkbaar zijn!

Ondanks alles kreeg mijn vader het voor elkaar dat ik NIET naar de huishoudschool hoefde maar naar de MAVO-HAVO brugklas kon van de Lorentzschool in Arnhem.
Wat een leuke school.
Maar leren….oh wat was ik bang….ik wist niet beter dan dat ik het niet kon!
Mijn ouders zorgde dat ik bijles kreeg van de zoon van de leraar economie.
Een lieve geduldige man bij wie ik elke middag op zijn kamer zat te blokken.
En…………
ik kende het van binnen naar buiten en van achteren naar voren.
Elk woord, elke zin, elke alinea zat ik mijn hoofd. Ik snapte de materie maar……..
dan kwam het proefwerk
en………
daar kwam de black-out. Ik wist niets meer.
Ik had een 10 kunnen halen en ik wist NIETS meer!

FAALANGST!!

Na twee jaar ploeteren en blijven proberen, inmiddels ook gepest worden, het thuis niet makkelijk hebbend met een veeleisende vader met een oorlogstrauma en drankprobleem, een moeder in de overgang en een Jappenkamp trauma, migraine, buikpijn en huilbuien was het me niet gelukt.
Ik ging naar de IVO MAVO Zuid Veluwe.

Wat een vrijheid. Maar door die vrijheid ook een eigen verantwoordelijkheid en zelfdiscipline.
Geen lesgevende meester of juf meer voor de klas. Geen klassikale lessen maar een boek waaruit je zelf kon leren en je leerkracht om hulp kon vragen. Zelf je toetsen bepalen. Zelf die toetsen ook nakijken. Veel projecten en werkstukken.
Maar de migraine sloeg om in maagzweren.
Ik was drukker met leerlingenraden, feesten organiseren…want daar was ik goed in….
Examen kenden ze niet…. maar……
GESLAAGD….diploma op zak!

Nu kon ik eindelijk….EINDELIJK…mijn hart gaan volgen….
Ik ging na twee maanden Parijs naar de KLOS (streekschool kleuterleidsters)
Wat een heerlijke tijd. De stages……de lessen……het zingen in de aula….
Maar toen kwam dat examen…..
BLACKOUT…….daar waar ik het beste in was….Nederlands….daar ging het mis!
Geen tekst begreep ik meer laat staan dat ik hem verklaren kon.
Met de moed der wanhoop greep ik naar het opstel en schreef en schreef en schreef en…..
GESLAAGD…diploma op zak…..

Nog één jaar voor de Hoofdakte en de Edoka opleiding en ik kon het werkveld in. Dat doen waar mijn hart lag. Voor de klas…..bij de kinderen…daar waar het veilig was!

Een tijd lang ontdekte ik hoe het was om moeder te zijn. Je hebt daar geen opleidingen voor. Je doet het met je hart. Je mag fouten maken want onvoorwaardelijke liefde is een apart fenomeen!
Ik geniet van het moeder (en nu oma) zijn!

Maar toen ik mijn vak weer oppakte betekende dat ook weer; bijleren, cursussen volgen en studeren.
En potverdikkie, nu zou ik mezelf toch bewijzen dat al doe onderwijzers van vroeger ongelijk hadden.
Ik had een boeiende maar oh zo moeilijke jeugd overleefd.
Ik had een oh zo moeilijke schooltijd overleefd.
Ik had een zwaar huwelijk overleefd.
Ik had mezelf nu gevonden!
En in mijn super titel als moeder (oma) en baan als juf op een SO ZMLK begon het me te dagen dat ik wél degelijk wat waard was.

En daar ging ik…..mijn Master Sen halen.
Mijn Nationaal MediaCoach diploma halen.
Tot……ik wist…ik kán het….. dat is super…maar……
als mens ben ik meer waard dan alle papiertjes!!!!!!

Geef een reactie