Heelsum

Heelsum

Vraag me niet waarom we verhuisden maar ik geloof dat het was omdat het kantoor van mijn vader groeide en de ruimte te klein werd voor een kantoor en een huishouden met inmiddels twee dochters, een kat en twee volwassenen.

We verhuisden in ieder geval naar Heelsum naar de Utrechtsestraat.
Landgoed de Langenbergh heette het.

24e677a7636bfa1356c0608d438a4d96

Het enige dat ik me herinner is dat we boodschappen bij de Vivo deden en daar altijd speldjes kregen die ik verzamelde (ik heb ze nog!) en dat ik daar naar de kleuterschool ’t Kwetternest moest bij juffrouw Saskia. Later ging ik naar de lagere school Jac. P. Thijsse.
Mijn moeder had een solex maar haalde al gauw haar rijbewijs en reed toen in een Austin mini rond.

De tuin van de Langenbergh was groot (later bleek dat minder groot dan toen ik als kleine dreumes beleefd had). De kaboutertjes woonde er vertelde mijn vader altijd. Er lagen soms briefjes van de kabouters.

Er was een zwembad die mijn vader zelf vulde en er was een theehuisje dat vol zat met spinnenwebben maar heel spannend was om in te spelen.

papierfabriek-schut-te-heelsum-schoolplaat-wolters

Als je naar beneden liep via een trapje de tuin uit naar papierfabriek Schut (waar Lex Schut een vriendje was) kwam je eerst bij het huisje van het vrouwtje dat ons eieren verkocht. Ze had twee duimen aan één hand. Spannend! En nog verder naar beneden stond een ‘arbeiders’ huisje van de fabriek en daar woonden een gezin met een aantal zonen. Met Hans van dat huisje speelden we ook wel eens.

We hadden ook een mevrouw die op ons paste en Grietje heette. Ze hielp ook in het huis.

Ook weet ik nog dat we ooit een beugel moesten (7 jaar) via een bevriende tandarts van mijn vader en dat mijn zusje en ik die in een geheime kast verstopt hadden. Mijn ouders hebben de beugels nooit meer terug gevonden. We hebben ook nooit een nieuwe hoeven dragen.

2_elsp_restaurant_kievitsdel_01

IJsjes aten we bij Kievitsdel en de tandarts (Vorstman) woonde daarnaast
Soms stonden we bij de vlaggenmast vooraan het landgoed en zwaaiden naar langsrijdende auto’s. Als de mensen niet terugzwaaiden zei mijn vader altijd ‘ijskneu’!

ebb8c6b5bee313fad4e1573c1fe712bf

De zakenbijeenkomsten in de tuin vonden wij als kinderen altijd een heel gedoe. We moesten ons netjes gedragen en handjes geven. We mochten met zoutjes en garnalen kroketten rondgaan.

In 1977 vertrok de laatste Schut van de fabriek
Iets eerder in de jaren zeventig brandde het landgoed tot de grond af.

Geef een reactie